Αντίο καλοκαίρι… Καλωσόρισες φθινόπωρο…

Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή.
Και τι σύμπτωση, να γεννήσω τη Σωτηρία στα μέσα του καλοκαιριού.
Αν μου έλεγαν ότι φέτος θα περίμενα πως και πως το Φθινόπωρο, δεν θα το πίστευα με τίποτα.
Με κούρασε απίστευτα η αγαπημένη μου εποχή και ανυπομονώ να ξεκουραστώ τον Σεπτέμβρη που μόλις ήρθε.
Μας περιμένουν βέβαια πολλές αλλαγές και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτές.

Ας τα πάρω όμως από την αρχή.
Είχαμε αποφασίσει με τον Σταμάτη, να πάει η Σωτηρία παιδικό σταθμό φέτος.
Και μετά από αιτήσεις, ξανά αιτήσεις, τελικά την πήραν σε 2 παιδικούς σταθμούς.
Έναν μέσω ΕΣΠΑ και έναν μεσώ του δήμου.
Τώρα μένει να επιλέξω έναν από τους 2.
Και αν και είναι ένα θέμα που με απασχολεί ιδιαίτερα τώρα τελευταία, δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε αυτό γιατί σε όποιον και να πάει οι αλλαγές θα είναι μεγάλες.

Έτσι, ενώ προετοιμαζόμαστε για τη μεγάλη αλλαγή και για τη Σωτηρία αλλά και για μένα, σκεφτόμουν τι θα γίνει με το βραχιολάκι που έχει στο πόδι της όλο το καλοκαίρι.

DSC_2460

Και ενώ σκεφτόμουν αν θα συνεχίσει να το φοράει ή όχι, όπως παίζαμε, σκέφτηκα να το βγάλω και βλέπουμε.
Την είδα ότι το αποχωρίστηκε εύκολα και δεν της το ξαναέβαλα.
Το θεώρησα μέρος της αλλαγής και χωρίς να το καταλάβω συνέπεσε και με την έναρξη της νέας εποχής, του Φθινοπώρου.
Όταν το κατάλαβα, ένοιωσα να συγκινούμε.
Το βραχιολάκι, με το κουδουνάκι που άκουγα να χτυπάει ακόμα και κάθε φορά που άλλαζε πλευρό στον ύπνο της, σταμάτησε να χτυπάει.
Ήταν ωραίο γιατί ταίριαζε με τον ήχο του καλοκαιριού, αλλά ήμασταν έτοιμοι να το αποχωριστούμε και να αφήσουμε χώρο σε καινούρια πράγματα που θα μας σημαδέψουν.

Αντίο καλοκαίρι και ευχαριστούμε για τα σημάδια που μας άφησες.

Καλωσόρισες φθινόπωρο και περιμένουμε με ανυπομονησία για τις αλλαγές που φέρνεις.


Πάρτυ για τα 2α γενέθλια της Σωτηρίας

P7160311

Στις 16 Ιουλίου, στα μέσα του καλοκαιριού, ένα Σάββατο με πανσέληνο, πριν από 2 χρόνια, γεννήθηκε η Σωτηρία.
Για μένα τα γενέθλια είναι μέρα γιορτής της ζωής και ήθελα να κάνω ότι καλύτερο.
Με είχε πιάσει καλλιτεχνική μανία και όλο έκοβα, έκοβα, μέχρι που η μεγάλη μέρα έφτασε και όλα ήταν όπως ήθελα.
Το θέμα ήταν η Minnie. Και δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο μιας και η Σωτηρία κοιμάται και ξυπνάει με μια Minnie αγκαλιά.

Οι προσκλήσεις αποκάλυπταν το θέμα μιας και ήταν εμπνευσμένες από αυτό.

27062013315

Βέβαια η χαρτοκοπτική δεν σταμάτησε στην πρόσκληση.
Ας τα πάρω όμως από την αρχή.

Είχα στο μυαλό μου να φτιάξω, 3 γλυκάκια και 3-4 αλμυρά.
Το ένα γλυκάκι, ήταν κάτι σαν γλυφιτζουράκι με μπισκότα oreo και τυρί κρεμά, τυλιγμένο με σοκολάτα.
Το αποτέλεσμα ήταν αποτυχημένο, μιας και όσα δεν έπεσαν από μόνα τους τα έριξα εγώ ρίχνοντας, κατά λάθος, κάτι πιατάκια πάνω τους και …

P7150292

P7150294

Προσπερνώ την αποτυχία και σκέφτομαι ότι μάλλον ήταν πολλά τα 3 γλυκάκια μιας και θα είχαμε και την τούρτα.

Το δεύτερο, ήταν μια ιδέα που πήρα από το RealFamilyFood που το ονομάζει : σοκολατένιες μπουκιές στο κουταλάκι.

P7160296

Το τρίτο γλυκάκι ήθελα να είναι κεϊκάκια τυλιγμένα σε ένα χαρτί που είχα φτιάξει με θέμα, πάντα τη Minnie.

P7160305

P7160306

Τα γλυκάκια τα κερνούσα με το που έρχονταν οι φίλοι μας.
Στα παιδάκια έδινα τα κουταλάκια και στους γονείς τα κεϊκάκια.

Για να τους δροσίσω, μετά το γλυκό, πρόσφερα «ροζ» λεμονάδα.
Είχα διαβάσει τόσα στο internet για τη «ροζ» λεμονάδα που δεν μπορούσα να μην την δοκιμάσω.
Η συνταγή που πλησιάζει περισσότερο με τη λεμονάδα που έφτιαξα είναι αυτή, μόνο που αντί για χυμό cranberry εγώ έβαλα φραγκοστάφυλλο.

P7160298

Τα αλμυρά που επέλεξα να φτιάξω ήταν : Κρέπες με κοτόπουλο, Σουφλέ, Κοτομπουκιές και Πιτσάκια.

P7160307

Η τούρτα ήταν και αυτή σχεδιασμένη να ταιριάζει με το θέμα του πάρτυ.

P7160314

Για τους φίλους της Σωτηρίας είχα φτιάξει κολιέ για το λαιμό που έγραφε : Ήμουν κι εγώ στα 2α γενέθλια της Σωτηρίας, και έφτιαξα και κηρομπογιές σε σχήμα από ζωάκια (4 για κάθε παιδάκι).
Αγόρασα ένα μπλοκάκι και μια σφραγιδούλα ζωάκι και τα δίναμε στα παιδάκια φεύγοντας.

collage

Αυτό όμως που για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία και έβαλα τα δυνατά μου να γίνει ωραίο, είναι οι ευχές που έγραψαν οι φίλοι μας για τη Σωτηρία.
Κάθε χρόνο ζητάω από τους φίλους μας να γράψουν ευχές σε καρτούλες σχεδιασμένες για το πάρτυ και μετά εγώ επιμελούμαι το που θα μπουν.
Φέτος αποφάσισα να φτιάξω ένα exploding-box που είδα εδώ.
Βέβαια η διακόσμηση ήταν σχετική με τη Minnie.

collage 2

Τα σχέδια που χρησιμοποίησα τα βρήκα εδώ.


Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία

P6170145

 

 

 

 

 

Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία και την γράψανε παιδιά.
Τα παιδιά της γειτονιάς μου.
Ήταν ένα ευχάριστο απόγευμα και νομίζω ότι τώρα είναι πιο όμορφος
ο δρόμος μπροστά από το σπίτι μου.
Είναι χρωματιστός.

Και έτσι ξεκινάει το καλοκαίρι.


Ζωούλα μου σε λατρεύω

P4230070

 

 

 

 

 

Όπως είχα γράψει και παλιότερα το θέμα «πάνα« είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Για την ακρίβεια και γιατί είναι μια μέρα που θέλω να θυμάμαι, στις 18/5/2013 η Σωτηρία έβγαλε μια και καλή την πάνα και έκοψε και το μπιμπερό.
Ξέρω πολύ καλά ότι έχει να κάνει με το παιδί και ότι το κάθε ένα έχει το ρυθμό του.
Έτσι δεν θέλω να κάνω καμία σύγκριση, ούτε να υπερηφανευτώ έναντι άλλων παιδιών που
καθυστέρησαν.
Θέλω παρόλ’ αυτά να πω στη Σωτηρία, που ίσως κάποτε διαβάσει αυτό το κείμενο, ότι νοιώθω πολύ
περήφανη για το κατόρθωμα της.
Νοιώθω το ίδιο περήφανη για ότι καταφέρνει και για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα.

Ποια είναι η Σωτηρία;
Είναι αυτή που :

  • Δεν θέλει σε καμία περίπτωση να της πάρεις αυτό που κρατάει στο χέρι,  π.χ. ένα παιχνίδι, ένα μαχαίρι,  αν όμως της το ζητήσεις  πολύ ευχαρίστως θα σου το δώσει.
  • Έχει αρχίσει και μιλάει,  με το δικό της τρόπο βέβαια. Εγώ αργώ να καταλάβω τι μου λέει,  άλλα με υπομονή το λέει και το ξαναλέει μέχρι να καταλάβω. Και αν τα καταφέρω «η μάνα», φωνάζει δυνατά : Ναιαιαιαιαιαι. Νοιώθει και εκείνη περήφανη για μένα που κατάφερα να βρω τη λέξη.
  • Ανεβαίνει όρθια στο σκαμπό και λέει : Κόκοας είμαι.
  • Αν τη ρωτήσω κάτι, απαντάει : Ναι μαμά ή Όχι μαμά. Το λέει τόσο συχνά που απαντάει με τον ίδιο τρόπο και στον Σταμάτη από κεκτημένη ταχύτητα.
  •  Όταν κάθεται στο «γιο-γιο» (μικρό στεφάνι στη λεκάνη), τραγουδάει : α ουνεϊάκι ουνεϊάκι τύπε α η υάς (αχ κουνελάκι κουνελάκι τρύπες να μην τρυπάς).
  • Ότι δει ή ακούσει κατι, μας λέει τι είναι και πάντα τελειώνει με τη λέξη, είναι, π.χ. σκύλος ΕΙΝΑΙ.

Εκτός από αυτά είναι και πολλά άλλα η Σωτηρία, που τα νοιώθω και δεν περιγράφονται με λέξεις.
Όλες οι μαμάδες για τα παιδιά τους νοιώθουν τα καλύτερα και δεν θα αποτελέσω εξαίρεση.
Είναι το παιδάκι μου και το υπεραγαπώ.

Υ.Γ. Ο ελέφαντας όπως φαίνεται στη φωτογραφία φοράει και αυτός πάνα.
Όταν η Σωτηρία έβγαλε την πάνα, έβγαλε την πάνα και από τον ελέφαντα.
Αφού δεν την χρειάζεται εκείνη, ούτε ο ελέφαντας την χρειάζεται.

…………………………………………………………………………………………………………………………

Ξέχασα να αναφέρω ένα ωραίο κόλπο που εφαρμόζω κάθε φορά που βγαίνουμε βόλτα.
Ίσως φανεί χρήσιμο σε κάποιες μανούλες.

Όταν πάμε βόλτα λοιπόν, κουβαλάω μαζί μου ένα γιο-γιο (αναγκαίο κακό μιας και δεν θέλω να της φορέσω πάνα, αλλά ούτε και να μείνω σπίτι).
Έχω επίσης μαζί μου, ένα ρολό σακούλες (αυτές που είναι για τα σκουπίδια, τις μικρές) και κάθε φορά που θέλει να κάνει πιπί, βάζω μια σακουλίτσα στο γιο-γιο.
Όταν τελειώσει ρίχνω λίγο χαρτί για να τραβήξει τα πολλά υγρά, την δένω κόμπο και την πετάω στο κοντινό καλαθάκι για τα σκουπίδια.
Το γιο-γιο μένει έτσι καθαρό για την επόμενη χρήση και το πάρκο, η παιδική χαρά, το λούνα παρκ το ίδιο.

Περιττό να πω ότι, η Σωτηρία δεν έχει βραχεί ποτέ σε βόλτα, μιας και δεν καθυστερώ καθόλου.
Εύχομαι να βοήθησα.


Πάνα εναντίον γιο-γιο.

Εδώ και αρκετό καιρό ασχολούμαστε με το θέμα γιο-γιο και πως σιγά σιγά θα βγάλουμε την πάνα.
Ήθελα να περάσει ο χειμώνας και μετά να αρχίσουμε δειλά δειλά τις προσπάθειες,
όμως το παιδάκι μου δεν κρατιέται.

Ήδη εδώ και καιρό κάνει κακά στο «δικό μας γιο-γιο» με μια μικρότερη στεφάνη που της έχουμε πάρει.
Δεν έχουμε βγάλει την πάνα, άπλα είναι κάποιες φορές που θέλει να πάει στο «γιο-γιο» και δεν της χαλάω χατίρι.

Έχει βάλει στόχο να βγάλει την πάνα για να βάλει »βρακί».
Δεν έχω λόγια. Της έχει μπει στο μυαλό και θεωρεί άδικο να μην έχει και εκείνη »βρακί» όπως λέει.

Από τη μια βλέπω ότι είναι η ώρα να κάνουμε το «μεγάλο βήμα», από την άλλη όμως σκέφτομαι
ότι δεν μπορώ να αντιμετωπίσω το θέμα με τα «ατυχήματα», που σίγουρα θα υπάρχουν,
ενώ έχω στρωμένα τα χαλιά.
Μέχρι που σκέφτηκα να ξεστρώσω τα χαλιά μήπως μετά αλλάξει γνώμη, αλλά όλη μέρα
καθόμαστε στο πάτωμα και ακόμα δεν κάνει και τόση ζέστη.
Η αλήθεια είναι ότι δεν σκέφτομαι την ευκολία μου, απλά θέλω να είναι οι συνθήκες με το μέρος μου ώστε όταν θα έχουμε »ατυχήματα» να τα προσπεράσουμε χωρίς νεύρα,
αλλά με υπομονή και επιμονή μέχρι τέλους.

Και εκεί που σκεφτόμουν τι να κάνω, έπεσα πάνω σε ένα εκπαιδευτικό »βρακί».
Είναι από μέσα πετσετέ και από έξω νάιλον.
Ήταν σαν κάποιος να άκουσε τη σκέψη μου και την επιθυμία της Σωτηρίας.

Δεν έχω κάνει ακόμα δοκιμή γιατί σήμερα το αγόρασα αλλά έχω τρελαθεί στην ιδέα ότι το παιδάκι μου θα φορέσει »βρακί» που τόσο πολύ το θέλει.
Εκείνη δε, μόλις το πήραμε είχε ενθουσιαστεί, αν και στην αρχή το φόρεσε στο κεφάλι.
Αύριο θα κάνουμε την πρώτη δοκιμή και το βράδυ θα σας έχω νεότερα.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Η πρώτη προσπάθεια δεν μπορώ να πω ότι πέτυχε.
Πολύ καλή η ιδέα αλλά …
Πρέπει να άντεξε το πολύ μισή ώρα μέχρι να το βρέξει.
Τα ρούχα της πάντως έμειναν στεγνά.

Άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν μπορεί να το ελέγξει.
Μήπως να περιμένω μέχρι την επόμενη προσπάθεια για να μην κουραστεί
και όταν είναι η ώρα της τελικά αντιδράσει;


Εθελοντισμός

Ο Εθελοντισμός για μένα είναι κάτι που μου δίνει μεγάλη χαρά.

Την πρώτη φορά που συμμετείχα σε διοργάνωση σαν εθελόντρια ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004.
Φοιτήτρια τότε ήθελα να είμαι μέσα στα γεγονότα.
Η εμπειρία : Ανεπανάληπτη.

Από τότε ψάχνω τρόπο να συμμετέχω σε διάφορες δράσεις με σκοπό να προσφέρω αλλά και να περάσω καλά.
Πάντα οι εντυπώσεις είναι οι καλύτερες και αναμένω την επόμενη διοργάνωση που θα συμμετέχω,
Η τελευταία μου συμμετοχή ήταν στα Special Olympics το 2011, 10 μέρες πριν γεννήσω τη Σωτηρία.
Έτσι η Σωτηρία είναι εθελόντρια από την κοιλιά ακόμα.
Από τότε δεν συμμετείχα ξανά, μέχρι τώρα.

Μια μέρα το τηλέφωνο χτύπησε για να μου πουν αν θέλω να συμμετέχω στην Αναβίωση των 1ων Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων που θα γίνει στο Καλλιμάρμαρο στις 12 Απριλίου.
Η απάντηση βέβαια ήταν : Ναι.
Έτσι χωρίς να ξέρω τι ακριβώς θα κάνω, πήγα στο Ποδηλατοδρόμιο στο ΟΑΚΑ και μετά από μια σύντομη οντισιόν μου είπαν ότι θα είμαι στην ομάδα της Θάλασσας.
Το Σάββατο 23 Μαρτίου ήταν η 1η πρόβα.
Η χαρά μου απερίγραπτη.

Έτσι θα ανήκω και εγώ στο καλλιτεχνικό κομμάτι όλων αυτών που θα διαδραματιστούν στο Καλλιμάρμαρο στις 12 Απριλίου.

Κατά τη γνώμη μου, ο εθελοντισμός είναι κάτι που είναι ωραίο να καλλιεργούμε στα παιδιά μας.
Μια κοινωνία στην οποία το χρήμα κυριεύει, με κάνει να θέλω να μεταδώσω στο παιδί μου άλλες αξίες που θα υπερνικήσουν του χρήματος.
Βοηθάω, γνωρίζω άλλους ανθρώπους και βγαίνω από το στενό οικογενειακό μου περιβάλλον,  περνάω
καλά και κάθε φορά που γυρίζω σπίτι έχω να θυμάμαι ότι : Ήμουν και εγώ εκεί.


Ρούχα για σπάσιμο

Χτες βλέποντας το χιόνι θυμήθηκα κάτι από την παιδική μου ηλικία.

Στη Λάρισα που μεγάλωσα το χειμώνα κάνει πολύ κρύο.

Θυμάμαι, ήταν μια μέρα με παγωνιά και η μαμά μου είχε απλώσει ρούχα.

Όταν πήγε να τα μαζέψει, τι να δει. Τα ρούχα από την παγωνιά είχαν γίνει παγάκια.

Λόγω του ότι ήταν βρεγμένα, το πολύ κρύο τα κοκάλωσε.

Όταν τα έφερε μέσα, μου φάνηκαν τόσο αστεία που στέκονταν με τα μανίκια απλωμένα, που τα έπιασα για να τα τσαλακώσω.

Άκουσα τότε τη μαμά μου να φωνάζει : Μηηηηη θα τα σπάσεις….

Αυτό ήταν. Δεν μπορούσα να κρατηθώ από τα γέλια.


Κουβέρτα, πάπλωμα ή υπνόσακος;

Ο χειμώνας έκανε την εμφάνιση του και στην Αθήνα, γιατί από ότι μαθαίνω σε άλλες πόλεις
έχει εμφανιστεί νωρίτερα.

Το βράδυ η θερμοκρασία πέφτει, και έρχεται το ερώτημα : Με τι σκεπάζεις ένα παιδί;

Κουβέρτα, πάπλωμα ή υπνόσακος;

Συνήθως τα παιδιά ξεσκεπάζονται στον ύπνο τους και αυτό ανησυχεί πολλούς γονείς.
Το ίδιο και εμένα.

Σαν λύση βρήκα τον υπνόσακο.

Έτσι από πέρυσι η Σωτηρία κοιμάται με υπνόσακο.

Δεν έχει, όμως, μανίκια και έτσι την σκεπάζω και με μια μικρή κουβερτούλα φλις.

Άκουσα, ότι φτιάχνονται πλέον αμάνικοι για να μην παθαίνουν τα παιδιά θερμοπληξία.

Τα χεράκια τους όμως δεν κρυώνουν;

Πολλοί παιδίατροι λένε ότι δεν πρέπει να ντύνουμε τα παιδιά χοντρά το βράδυ. Πιο είναι όμως τελικά το όριο που κάνει κάτι να θεωρηθεί χοντρό;

Σήμερα νομίζω κάνει περισσότερο κρύο και τη σκέπασα και με μια κουβέρτα.

Όλο το βράδυ θα έχω το νου μου μήπως και ξεσκεπαστεί, μήπως ιδρώσει;

Εγώ, το βράδυ αν δεν είμαι καλά σκεπασμένη δεν μπορώ να κοιμηθώ.

Γιατί για τα παιδιά να μην ισχύει το ίδιο;

Εσείς με τι σκεπάζετε τα παιδιά σας;

 


Νυχτερινός ύπνος

Ο ύπνος των παιδιών είναι θέμα σε πολλές συζητήσεις με άλλες μαμάδες.

Αυτό, όμως, που με απασχολεί δεν είναι ότι η μικρούλα μου δεν κοιμάται, αλλά το πως κοιμάται.

Μέχρι τώρα (18 μηνών), το βραδύ την παίρνω αγκαλίτσα και τη νανουρίζω μέχρι να κοιμηθεί.

Όταν διάβασα το εξής :

Η μάνα δεν είναι ένα πρόσωπο για να στηρίζεσαι επάνω του

αλλά, εκείνη που σε βοηθά να μη χρειάζεσαι στηρίγματα.

άρχιζα να προβληματίζομαι.

Κάνω καλά που τη νανουρίζω ή μήπως την κάνω να στηρίζεται επάνω μου και δεν την αφήνω να τα καταφέρει μόνη της;

Από την άλλη  κάποιες φορές όταν την βάζω στην κούνια της για να κοιμηθεί μόνη της, φωνάζει »μαμά» (επίμονα) και μόλις την πάρω αγκαλιά χαλαρώνει και κοιμάται.

Άρα μήπως έχει ανάγκη να νοιώθει ότι την αγαπάω και δεν την εγκαταλείπω μονή της σε ένα δωμάτιο;

Έχω μπερδευτεί.

Τι να είναι καλύτερο;

  • Να νοιώθει στοργή και ας στηρίζεται επάνω μου;
  • Να στηρίζεται στον εαυτό της και να μη νοιώθει ένα μέρος της στοργής μου;

Υπάρχει πάλι το ενδεχόμενο να με χειρίζεται.

Τι κάνω σε αυτή την περίπτωση;

Πολλά τα ερωτήματα.


Όταν μαγειρεύω

Όταν ετοιμάζομαι να μαγειρέψω, βλέπω τη Σωτηρία να σπρώχνει μια καρέκλα και να έρχεται προς το μέρος μου.

Έτσι όσο εγώ μαγειρεύω η Σωτηρία δίπλα μου, πάνω στην καρέκλα, ανακατεύει ότι υπάρχει στον πάγκο.

Μια μέρα που ήμασταν όλοι στο σπίτι, μαγειρεύαμε κοτόσουπα.

Ο μπαμπάς τηγάνιζε το κοτόπουλο, εγώ αυγόκοβα τη σούπα και η Σωτηρία έπαιζε με τα καπάκια από τις κατσαρόλες.

ΠΟΥ, ΠΟΥ ρώταγε και κρύβονταν πίσω από τα καπάκια και ΜΠΑΠ, ΜΠΑΠ τα χτύπαγε δίνοντας το ρυθμό για να μαγειρέψουμε.