Δημοψήφισμα για τον βρεφονηπιακό σταθμό στο Αιγάλεω.

Σήμερα είναι μια μέρα που κάτι σημαντικό συμβαίνει στη γειτονιά μου.
Πολύ καιρό σκέφτομαι να αναφερθώ στο θέμα και νομίζω ότι ήρθε η ώρα να το κάνω.
Αν και είμαι από τη Λάρισα, μένω στο Αιγάλεω εδώ και 15 χρόνια.

Στην περιοχή μου λοιπόν, υπάρχει ένα πολύ μεγάλο πάρκο, γνωστό ως Μπαρουτάδικο.
Πηγαίνω συχνά βόλτα με τη Σωτηρία στο Μπαρουτάδικο, ακούμε τα πουλάκια,  παίζουμε
και σίγουρα είναι πολύ καλύτερα από το να μένουμε κλεισμένοι στο σπίτι.
Έξω τώρα από το πάρκο, είναι ένας χώρος στον οποίο εδώ και 2 χρόνια λειτουργεί ένα αναψυκτήριο, το οποίο μέχρι τότε ήταν εγκαταλελειμμένο.

Το θέμα τώρα πιο είναι;
Στον χώρο αυτόν, δίπλα από το αναψυκτήριο, έχει μελετηθεί να γίνει βρεφονηπιακός σταθμός με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ.
Σήμερα λοιπόν γίνεται δημοψήφισμα, σε τοπικό επίπεδο, για το αν θα γίνει αυτός ο βρεφονηπιακός σταθμός ή όχι.

Εδώ και 1 χρόνο παρακολουθώ την κινητοποίηση κάποιων ανθρώπων για να μη γίνει
αυτός ο σταθμός, προτάσσοντας το επιχείρημα  ότι δεν θέλουν την τσιμεντοποίηση του πάρκου.
Θέλουν να παρουσιάσουν το θέμα σαν να πρόκειται για οικολογική καταστροφή,
ενώ στην ουσία ο χώρος αυτός εκτός από τα 2, 3 δέντρα που έχει και τα σκυλιά που τον επισκέπτονται συχνά, δεν προσφέρεται για καμία άλλη δραστηριότητα.
Κάθε άλλο πάρα τσιμεντοποίηση θα γίνει, μιας και θα φυτευθούν καινούργια δέντρα
σε ένα χώρο που βρίσκεται εκτός του πάρκου.
Ο χώρος που μέχρι τώρα δεν απασχολούσε κανέναν, μιας και ήταν εντελώς εγκαταλελειμμένος,
απέκτησε σημασία για κάποιους  όταν αποφασίστηκε να γίνει σταθμός και να μην παραμείνει ανεπαρκής αλάνα.

Ξαφνικά πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να ξαναγίνει παιδική χαρά, ενώ οι ίδιοι  πριν 2 χρόνια τη θεωρούσαν ακατάλληλη και επικίνδυνη για να παίζουν τα παιδιά τους.
Άλλωστε και παιδική χαρά θα γίνει, με τις απαραίτητες προδιαγραφές, για να παίζουν τα παιδιά όλων μας τις ώρες μετά το σχολείο.

Κάποιοι γονείς δεν έχουν την πολυτέλεια να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και αναγκάζονται να τα πηγαίνουν σε βρεφονηπιακούς σταθμούς.
Συνήθως λείπει η χρηματοδότηση για τέτοιας έκτασης έργα και τώρα που έχει λυθεί αυτό
το θέμα,  μια ομάδα 50, καθοδηγούμενων κατά τη γνώμη μου, ατόμων εμποδίζουν ένα έργο
τόσο μεγάλης σημασίας.

Στην περίοδο που διανύουμε  με όλες αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις που γίνονται, δεν θα μου έκανε εντύπωση αν μια μέρα πουληθεί ο εν λόγω χώρος σε κάποιον ιδιώτη, που θα χτίσει ότι του κάνει κέφι.
Τότε τι θα πουν αυτοί οι 50;
Ότι θέλουν να βλέπουν πράσινο και όχι μπετόν;

Όπως έχω ξαναπεί η πρόοδος θα έρθει μέσα από την παιδεία, μόνο που δεν ξέρω κατά πόσο θα υπάρχει παιδεία.
Αντί να πάμε μπροστά, πάμε όλο και πιο πίσω.

Αυτό που μένει είναι να δούμε αν μερικοί καθοδηγούμενοι γονείς, θα καταφέρουν να εμποδίσουν ένα τόσης υψηλής σημασίας έργο, όπως είναι η δημιουργία ενός σχολείου.

Και κάτι ακόμα. Τι θα πουν αυτοί οι γονείς στα παιδιά τους, όταν δεν θα υπάρχει βρεφονηπιακός σταθμός για να αφήσουν με τη σειρά τους τα δικά τους παιδιά, ώστε να μπορέσουν να δουλέψουν;
Θα είναι τότε περήφανοι γι’ αυτό που τώρα παινεύονται ότι κάνουν;
Λυπάμαι που ακόμα και σήμερα,  το 2013, κάποιοι πιστεύουν ότι είναι ήρωες
σταματώντας ένα σχολείο που εγώ και αρκετοί άλλοι στην εποχή μου δεν είχαμε την τύχη να έχουμε, μιας και κάναμε μάθημα σε σπίτι που είχε παραχωρηθεί για τη χρήση αυτή.


Κορνίζες για μπαλαρίνες.

Πέρυσι το Πάσχα είχα φτιάξει για δωράκια, κορνίζες και μιας και τότε δεν είχα το blog θα σας τις παρουσιάσω φέτος.

Το θέμα δεν ήταν πασχαλινό.
Οι μικρούλες για τις οποίες προορίζονταν (οι 2 από τις 3) ήταν μπαλαρίνες και έτσι το θέμα
από τις κορνίζες μου ήταν εμπνευσμένο από το χορό που λατρεύουν.

Και τώρα επιτρέψτε μου να σας γνωρίσω τις πρωταγωνίστριες :

Η Σοφία είναι η μικρούλα μιας φίλης μου που ακόμα δεν έχει δείξει την αγάπη της για το μπαλέτο αλλά ποιος ξέρει…

westsidemommies.com

Λεπτομέρεια από τα ανάγλυφα γράμματα.

westsidemommies.com

Η Ελένη είναι η βαφτιστήρα μου.
Της αρέσει το ροζ και κατά τη γνώμη μου στο χαρακτήρα της ταιριάζει κάτι ρομαντικό.

westsidemommies.com

Λεπτομέρεια από τα ανάγλυφα γράμματα.

westsidemommies.com

Και η τρίτη μπαλαρίνα, η Πέγκυ, είναι η ζωηρούλα ανιψιά μου, που περπατάει στις μύτες των ποδιών σαν να χορεύει.

westsidemommies.com

Λεπτομέρεια από τα ανάγλυφα γράμματα.

westsidemommies.com

Και να τα στα αυτοσχέδια πουγκάκια τους, λίγο πριν τα πάρουν τα μικρά χεράκια.

westsidemommies.com


Στις Ψηφιακές Γειτονιές θα ήθελα να περνάω όλα μου τα Σάββατα.

Τι ήταν όμως οι Ψηφιακές Γειτονιές;
Σε όλους τους φίλους μου έλεγα ότι θα πάω σε ένα συνέδριο και μετά αναρωτιόμουν αν η λέξη συνέδριο είναι η σωστή.
Πλέον είμαι σίγουρη ότι, ήταν η σωστή.
Συνέδριο ήταν, οι Ψηφιακές Γειτονιές και είχε όλη τη σοβαρότητα, αλλά και το απαραίτητο χιούμορ,
ώστε να δημιουργεί ένα ευχάριστο κλίμα.

Έτσι θα ήθελα να περνάω όλα μου τα Σάββατα.
Παρέα με ανθρώπους που με καταλαβαίνουν, που έχουν ίδιες ανησυχίες και ενδιαφέροντα με εμένα
και με κάνουν να γίνομαι καλύτερη.

Φεύγοντας ένοιωθα ότι κάλυψα κενά που είχα λόγω άγνοιας για τεχνικά θέματα του blog μου, που με προβλημάτιζαν καιρό.
Και όχι μόνο.
Μη θέλοντας να πω  ψέματα, θα πω ότι κάποιοι από τους ομιλητές με άγγιξαν περισσότερο
από κάποιους άλλους.
Αλλά έτσι δεν συμβαίνει με όλους μας; Με κάποιους ταιριάζουμε πιο πολύ.
Από τον καθένα όμως έμαθα και κάτι και χάρηκα που τους γνώρισα, ΟΛΟΥΣ.

Και νοιώθω ότι η δική μου γειτονιά έχει καινούργιους κατοίκους που θέλω να τους γνωρίσω καλύτερα.

Ευχαριστώ πολύ που έγινα αποδέκτης όλης αυτής της θετικής ενέργειας που μοιράσατε απλόχερα και θα κλείσω με έναν αποχαιρετισμό που άκουσα τελευταία και μου άρεσε πολύ.

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ.

Υ.Γ. Είμαι περήφανη που είμαι blogger.


Πάνα εναντίον γιο-γιο.

Εδώ και αρκετό καιρό ασχολούμαστε με το θέμα γιο-γιο και πως σιγά σιγά θα βγάλουμε την πάνα.
Ήθελα να περάσει ο χειμώνας και μετά να αρχίσουμε δειλά δειλά τις προσπάθειες,
όμως το παιδάκι μου δεν κρατιέται.

Ήδη εδώ και καιρό κάνει κακά στο «δικό μας γιο-γιο» με μια μικρότερη στεφάνη που της έχουμε πάρει.
Δεν έχουμε βγάλει την πάνα, άπλα είναι κάποιες φορές που θέλει να πάει στο «γιο-γιο» και δεν της χαλάω χατίρι.

Έχει βάλει στόχο να βγάλει την πάνα για να βάλει »βρακί».
Δεν έχω λόγια. Της έχει μπει στο μυαλό και θεωρεί άδικο να μην έχει και εκείνη »βρακί» όπως λέει.

Από τη μια βλέπω ότι είναι η ώρα να κάνουμε το «μεγάλο βήμα», από την άλλη όμως σκέφτομαι
ότι δεν μπορώ να αντιμετωπίσω το θέμα με τα «ατυχήματα», που σίγουρα θα υπάρχουν,
ενώ έχω στρωμένα τα χαλιά.
Μέχρι που σκέφτηκα να ξεστρώσω τα χαλιά μήπως μετά αλλάξει γνώμη, αλλά όλη μέρα
καθόμαστε στο πάτωμα και ακόμα δεν κάνει και τόση ζέστη.
Η αλήθεια είναι ότι δεν σκέφτομαι την ευκολία μου, απλά θέλω να είναι οι συνθήκες με το μέρος μου ώστε όταν θα έχουμε »ατυχήματα» να τα προσπεράσουμε χωρίς νεύρα,
αλλά με υπομονή και επιμονή μέχρι τέλους.

Και εκεί που σκεφτόμουν τι να κάνω, έπεσα πάνω σε ένα εκπαιδευτικό »βρακί».
Είναι από μέσα πετσετέ και από έξω νάιλον.
Ήταν σαν κάποιος να άκουσε τη σκέψη μου και την επιθυμία της Σωτηρίας.

Δεν έχω κάνει ακόμα δοκιμή γιατί σήμερα το αγόρασα αλλά έχω τρελαθεί στην ιδέα ότι το παιδάκι μου θα φορέσει »βρακί» που τόσο πολύ το θέλει.
Εκείνη δε, μόλις το πήραμε είχε ενθουσιαστεί, αν και στην αρχή το φόρεσε στο κεφάλι.
Αύριο θα κάνουμε την πρώτη δοκιμή και το βράδυ θα σας έχω νεότερα.

……………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………….

Η πρώτη προσπάθεια δεν μπορώ να πω ότι πέτυχε.
Πολύ καλή η ιδέα αλλά …
Πρέπει να άντεξε το πολύ μισή ώρα μέχρι να το βρέξει.
Τα ρούχα της πάντως έμειναν στεγνά.

Άρχισα να σκέφτομαι ότι δεν μπορεί να το ελέγξει.
Μήπως να περιμένω μέχρι την επόμενη προσπάθεια για να μην κουραστεί
και όταν είναι η ώρα της τελικά αντιδράσει;


Παιδικό παπούτσι

33.

Πάντα έλεγα ότι ρούχα δανεικά δεν έχω πρόβλημα να φοράει το παιδί μου.
Είναι δύσκολοι οι καιροί και πόσα ρούχα άλλωστε να αγοράσεις!

Τα παπούτσια όμως, πίστευα και πιστεύω, είναι σημαντικό να είναι καινούργια για να μην έχουν πατηθεί από άλλο ποδαράκι και σωστά ανατομικά, ειδικά για τα πρώτα του βήματα
που σχηματίζεται το πόδι του.

Σήμερα έπεσα από τα σύννεφα γιατί σε μια ερευνά αγοράς που έκανα, διαπίστωσα,
ότι τα παπούτσια που αγόραζα, ειδικά, για να είναι ανατομικά σωστά, δεν είναι.

Άρχισα να ψάχνω το θέμα »παπούτσι» γιατί η Σωτηρία περπατάει στις μύτες των ποδιών της και η παιδίατρος μας έχει πει ότι πρέπει να φοράει συνέχεια παπούτσια και μας έδωσε μάλιστα
τις εξής προδιαγραφές :
1. Να έχει καμάρα
2. Να είναι μποτάκι
3. Να έχει ενίσχυση στη φτέρνα

Σήμερα λοιπόν συνειδητοποίησα τι θα πει ενίσχυση στη φτέρνα.
Το 1 και το 2 τα είχαν τα παπούτσια που αγοράζαμε μέχρι τώρα.
Το 3 όμως όχι.
Η ενίσχυση είναι πολύ σημαντικό να υπάρχει για να μην αφήνει το πόδι να σηκωθεί και κατ’ επέκταση να φύγει από τη θέση του.

Δεν θα αναφέρω τι παπούτσια αγοράζαμε μέχρι τώρα γιατί έχουν πολύ κάλο όνομα
και κατά τη μέχρι τώρα γνώμη μου ήταν και τα καλύτερα γι’ αυτό και τα αγόραζα.
Θα αναφέρω όμως τι παπούτσια είδα σήμερα και κατάλαβα την τεράστια διαφορά που έχουν
από τα άλλα.
Δεν έχω σκοπό να τα διαφημίσω άλλα σίγουρα αν με είχε ενημερώσει κάποιος νωρίτερα
τώρα η Σωτηρία να πάταγε κανονικά.

Είναι λοιπόν, τα «Μούγερ», τα παπούτσια που έχουν ειδική ενίσχυση σε όλη τη φτέρνα και κρατάνε
το πόδι στη θέση του.

Σήμερα έμαθα και κάτι επίσης σημαντικό.
Όλα τα παπούτσια χάνουν την ανατομία τους μετά τους 3 μήνες.

Εύχομαι να ήμουν αρκετά κατατοπιστική και βέβαια είμαι ανοιχτή σε κάτι που έγινε αντιληπτό από εσάς και μπορεί να βοηθήσει.


Σχολές Γονέων – Ποιόν λύκο ταΐζουμε

Σήμερα που είναι η παγκόσμια ημέρα του παιδικού βιβλίου θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα
κείμενο που μας έδωσαν στις σχόλες γονέων.
Δεν έχω να συμπληρώσω τίποτα άλλο.
Το κείμενο τα λέει όλα από μόνο του.

Ένα βράδυ ένας γέρος (ινδιάνος) της φυλής Τσερόκι, μίλησε στον εγγονό του για τη μάχη που γίνεται μέσα στην ψυχή των ανθρώπων. Είπε:

“Γιε μου, η μάχη γίνεται μεταξύ δυο ‘λύκων’ που υπάρχουν μέσα σε όλους μας”.

Ο ένας είναι το Αρνητικό. – Είναι ο θυμός, η ζήλια, η θλίψη, η απογοήτευση, η απληστία, η αλαζονεία, η αυτολύπηση, η ενοχή,η προσβολή, η κατωτερότητα, τα ψέματα, η ματαιοδοξία, η υπεροψία, και το εγώ.

Ο άλλος είναι το Θετικό. – Είναι η χαρά, η ειρήνη, η αγάπη, η ελπίδα,
η ηρεμία, η ταπεινοφροσύνη, η ευγένεια, η φιλανθρωπία, η συμπόνια, η
γενναιοδωρία, η αλήθεια, η ευσπλαχνία και η πίστη στο Θεό.

Ο εγγονός το σκέφτηκε για ένα λεπτό και μετά ρώτησε τον παππού του:
“Ποιος λύκος νικάει;”

Ο γέρος απάντησε απλά …
“Αυτός που ταΐζεις.”