Παραμονή Πρωτοχρονιάς

Πάει ο παλιός ο χρόνος …

Πάντα με θλίβει αυτό το τραγούδι.

Δεν πιστεύω σε άσχημες χρονιές και καλές χρονιές.

Κάποιοι λένε, να φύγει ο παλιός ο χρόνος γιατί δεν ήταν καλός και εύχονται ο νέος να είναι καλύτερος.

Κάποιοι πάλι λένε, κάθε καινούργια χρονιά είναι χειρότερη από την παλιά.

Για μένα, κάθε χρόνος που φεύγει είναι γεμάτος από »στιγμές», ευχάριστες και κάποιες δυσάρεστες.

Γεμάτος αναμνήσεις που δεν θέλω να χάσω.

Μου λείπουν, είναι κομμάτι δικό μου.

Φεύγοντας ο χρόνος νομίζω ότι φεύγουν μαζί και οι «στιγμές» μου.

Δεν μπορώ να σκεφτώ ότι κάτι παλιό φεύγει και ξεκινάει κάτι καινούριο που του χρόνου
θα στεναχωριέμαι που θα φεύγει και αυτό.

Ήρθε ο νέος με τα δώρα …

Δεν θέλω να ακούσω άλλο.

Μακάρι να μπορούσα να κρατήσω τα πάντα. Και τα καλά και τα κακά.

Κρατάω όσα μπορώ στη μνήμη μου και κάνω το επόμενο βήμα.

Θα φορέσω λοιπόν τα καλά μου και θα υποδεχτώ τον καινούργιο χρόνο,
χωρίς να χαιρετήσω τον παλιό.

Στο επόμενο βήμα θα έχω μαζί μου όλες τις χρονιές που έφυγαν, γιατί τις κουβαλάω μέσα μου.

Όσο και να νοσταλγώ τα παλιά είμαι έτοιμη για τα καινούργια που θα έρθουν
και πρώτη θα πω : Καλωσόρισες 2013.


Όταν μαγειρεύω

Όταν ετοιμάζομαι να μαγειρέψω, βλέπω τη Σωτηρία να σπρώχνει μια καρέκλα και να έρχεται προς το μέρος μου.

Έτσι όσο εγώ μαγειρεύω η Σωτηρία δίπλα μου, πάνω στην καρέκλα, ανακατεύει ότι υπάρχει στον πάγκο.

Μια μέρα που ήμασταν όλοι στο σπίτι, μαγειρεύαμε κοτόσουπα.

Ο μπαμπάς τηγάνιζε το κοτόπουλο, εγώ αυγόκοβα τη σούπα και η Σωτηρία έπαιζε με τα καπάκια από τις κατσαρόλες.

ΠΟΥ, ΠΟΥ ρώταγε και κρύβονταν πίσω από τα καπάκια και ΜΠΑΠ, ΜΠΑΠ τα χτύπαγε δίνοντας το ρυθμό για να μαγειρέψουμε.

 


Κύβοι οι πολυδιάστατοι …

Κύβοι…

Όταν στη βάπτιση της Σωτηρίας με ρώτησε η φίλη μου η Λουκία αν ήθελα να μου φέρει »κύβους», σκέφτηκα, ωραίο ακούγεται.

Δεν φανταζόμουν όμως πόσες διαστάσεις θα είχαν στο παιχνίδι μας.

Έχουν ωραίες εικόνες και έτσι μαθαίνουμε λέξεις.

Μπαίνει η μία πάνω στην άλλη και σχηματίζουν πύργο.

Κρύβονται η μία μέσα στην άλλη.

Αλλά το καλύτερο είναι ότι γίνονται δωμάτια για τα κουκλάκια μας.

Φτιάχνουμε ταράτσα με πολυθρόνες για relax, κήπο με λουλούδια, πολυκατοικία και ότι άλλο φανταστούμε.

Φωτογράφησα ότι πρόλαβα, γιατί η Σωτηρία άλλαζε συνέχεια τη διακόσμηση.

Λουκία σε ευχαριστούμε για το πολυδιάστατο δώρο σου.

   


Κουραμπιέδες

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες οι κουζίνες παίρνουν φωτιά.

Κουραμπιέδες, μελομακάρονα, δίπλες, κουλούρια και άλλα γλυκά  ανάλογα με της συνήθειες της κάθε περιοχής.

Από μικρή, θυμάμαι, κάθε χρόνο τέτοιες μέρες φτιάχναμε κουραμπιέδες, μελομακάρονα και κάτι
σιροπιαστά με κανταΐφι. (Μεγάλωσα στη Λάρισα).

Από όλα αυτά, εμένα μου αρέσουν οι κουραμπιέδες. Έτσι από όταν παντρεύτηκα φτιάχνουμε μαζί με τον Σταμάτη κουραμπιέδες.

Έτσι και φέτος, μετά από πολλές αναβολές, φτιάξαμε χτες τις περιβόητες καρδούλες,
πασπαλισμένες με ζάχαρη άχνη.

Νομίζω ότι ζήτημα είναι αν θα φτάσουν ως τα Χριστούγεννα με τον ρυθμό που τις καταναλώνω.

Είναι και μπουκίτσες και δεν μπορείς να φας μόνο μια.

Εσείς τι γλυκά φτιάχνετε στον τόπο σας αυτές τις μέρες;


Χιονόμπαλες

Ενώ έχω διαβάσει σε πολλά blog πως να φτιάξω τη χιονόμπαλα που τόσο μου αρέσει, δεν έβρισκα το διακοσμητικό που θα έβαζα μέσα.

Όταν κατεβάσαμε τα στολίδια για το δεντρό από το πατάρι, βρήκα 2 πορσελάνινα, από τότε που δεν είχαμε τη Σωτηρία.

Αν τα έβαζα στο δέντρο ήταν σαν να τα καταδίκαζα, μιας και ήμουν σίγουρη ότι το δέντρο δεν θα έμενε για πολύ στη θέση του.

Φέτος είναι τα πρώτα Χριστούγεννα που η Σωτηρία συμμετέχει σε όλη αυτή τη γιορτή.

Στόλισε μαζί μας το δέντρο, χόρεψε με τα Χριστουγεννιάτικα τραγούδια, με τις μπάλες του δέντρου να είναι οι αγαπημένες της.

Τραβάει τη μπάλα και μου λέει »μπα» εννοώντας μπάλα.

Έτσι μια μέρα τραβώντας μια μπα, παρ το κάτω το δέντρο.

Κάτι ήξερα και δεν έβαλα τα 2 πορσελάνινα στολίδια στο δέντρο. Τη γλύτωσαν.

Έχοντας από καιρό κρατήσει βάζα σε διάφορα μεγέθη σκέφτηκα ότι δεν υπήρχε πλέον λόγος να
αναβάλω την αγαπημένη μου χιονόμπαλα.

Βρήκα τα βάζα που ταίριαζαν στα στολίδια μου, έβαψα με σπρέι 3 καπάκια για το κάθε βάζο,
1 το κούμπωμα και 2 πιο μικρά για να υπερυψώσω το διακοσμητικό. Ήμουν έτοιμη.

Κόλλησα το στολίδι με θερμή σιλικόνη στον διπλό πάτο και αυτόν στο καπάκι.
Έβαλα μπόλικη χρυσόσκονη, νερό και έτοιμη η χιονόμπαλα.

Και αγαπημένη μου φίλη Ιωάννα που περιμένεις να δεις τις χιονόμπαλες που έφτιαξα, να τες :

            


Project mamamila

Χτες έγινε το πρώτο συνέδριο μαμάδων που δραστηριοποιούνται στο internet.

Με περηφάνεια θα πω : ΗΜΟΥΝ ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΚΕΙ.

Έχω πολύ καιρό να νιώσω τόσο ωραία. Χωρίς να γνωρίζω κανέναν ένοιωσα τόσο οικεία σαν να τους ήξερα όλους από καιρό.

Μαμάδες με της ίδιες ανησυχίες με μένα και συνειδητοποιημένες για το σημαντικό τους ρόλο.

Μέχρι χτες ένοιωθα ότι ο ρόλος μου, σαν μητέρα που θέλει να είναι κοντά στο παιδί της, απαξιώνεται και πρώτα από εμένα την ίδια.

Το ότι »δεν δουλεύω», άρα δεν βοηθάω οικονομικά την οικογένεια μου με έκανε να αισθάνομαι άσχημα. Ένοιωθα ενοχές.

Ο άντρας μου ήταν σύμφωνος από την αρχή στο να μεγαλώσω το παιδί μας μένοντας στο σπίτι και ποτέ δεν απαξίωσε το ρόλο μου.

Εγώ όμως, δεν ένοιωθα καλά.

Το mamamila με έκανε να δω τα πράγματα αλλιώς.

Το να είσαι μαμά είναι πολύ μεγάλη υπόθεση. Η αξία σου είναι τεράστια.

Και επειδή ένα παιδί το διδάσκεις με τη στάση σου για τη ζωή  αποφάσισα να αφήσω στην άκρη τις ενοχές και να είμαι καλά γιατί έτσι θα είναι καλά και το παιδί μου.

Ευχαριστώ πάρα πολύ λοιπόν την Χριστίνα Κοπανά (givethekids) που εμπνεύστηκε και υλοποίησε το mamamila και την γνώρισα ΑΠΟ ΚΟΝΤΑ.

Εύχομαι όλα να πάνε καλά στο givethekids.

Το west side mommies θέλοντας να βοηθήσει την προσφορά του give the kids σας καλεί όλους όσους έχετε ρούχα και παπούτσια παιδικά που δεν τα χρειάζεστε να επικοινωνήσετε με τη Χριστίνα στο givethekids ή με εμένα στο westsidemommies@gmail.com.

 


Μποτάκια ξωτικού

Τα ξωτικά τα λατρεύω.
Έτσι όταν βρήκα πως να φτιάξω μποτάκια ξωτικού διπλώνοντας μια χαρτοπετσέτα, ενθουσιάστηκα.
Είναι τόσο απλό και από υλικά χρειάζονται μόνο δύο σχετικά μεγάλες χαρτοπετσέτες.
Φαίνεται ότι είναι φτιαγμένα από χαρτί;

   

Δείτε πως τα έφτιαξα εδώ.

Αν σας αρέσει να διπλώνεται με περίτεχνο τρόπο τις πετσέτες στο τραπέζι σας,
δείτε τα μποτάκια και άλλα σχέδια εδώ.


Γαντόκουκλες, οι αγαπημένες

Ένα από τα αγαπημένα μας παιχνίδια, είναι οι γαντόκουκλες. Όταν ήταν πιο μικρή η Σωτηρία της άρεσε πολύ το τραγούδι με την κουκουβάγια
έτσι μια μέρα που πήγαμε στο ΙΚΕΑ βρήκαμε μια γαντόκουκλα κουκουβάγια  Με το που την έβαλα στο χέρι μου η Σωτηρία ενθουσιάστηκε.

Αφού είδα ότι της άρεσε έψαχνα να βρω και καμία ακόμα. Όπου και να κοίταγα ήταν πολύ ακριβές. Έμαθα όμως ότι στο ΙΚΕΑ θα έφερνε τα Χριστούγεννα και άλλες.  Τις περίμενα πως και πως. Ήρθαν λοιπόν τα Χριστούγεννα και με την πρώτη ευκαιρία πήγα να τις δω. Τελικά πήραμε αυτές τις τέσσερις σε πολύ καλή τιμή.

Ο λόγος που τις παρουσιάζω δεν είναι για να διαφημίσω το ΙΚΕΑ, αλλά για να πληροφορήσω
όσους ενδιαφέρονται. Όποιος θέλει λοιπόν ας πάει να ρίξει μια ματιά γιατί δεν είναι προϊόν για όλο τον
χρόνο παρά μόνο για τις γιορτές.


Ποιός είναι τελικά ο Άι Βασίλης;

Ενώ ετοιμαζόμουν να πάω για ύπνο  έπεσα πάνω σε ένα υπέροχο άρθρο που περιγράφει με ένα
σπουδαίο τρόπο την αλήθεια για τον Άι Βασίλη. Χάρηκα πολύ που το βρήκα  γιατί έτσι θα ήθελα
να μάθει η Σωτηρία την αλήθεια  Το αποθηκεύω  λοιπόν  και όταν έρθει η ώρα με υπερηφάνεια θα της πω ότι είμαι και εγώ μέλος της ομάδας του.

Πριν από λίγους μήνες, η Νεράιδα των δοντιών πιάστηκε στα πράσα. Άφησε ένα σημείωμα για την Alice στον υπολογιστή της, η Lucy το είδε και έκανε το συσχετισμό. Η Νεράιδα των δοντιών μετάνιωσε για την ανάγκη της να γράφει σημειώματα με περίπλοκες γραμματοσειρές και προσπάθησε να βρει τρόπο να τα καλύψει, αλλά η Lucy δεν ξεγελάστηκε.

Προς τιμή της, κράτησε το μυστικό από τη μικρή της αδελφή η οποία δεν είχε χάσει ακόμα δόντι και δικαιούταν να ξυπνήσει κι εκείνη με λεφτά κάτω από το μαξιλάρι της.

Αλλά η Νεράιδα των δοντιών ήξερε ότι δε θα έπαιρνε καιρό μέχρι να ξεσκεπαστεί και ο Αη-Βασίλης. Δεν ήξερε πότε ή πώς, αλλά ήξερε ότι οι μέρες μαγείας στο σπίτι, κάποιου συγκεκριμένου είδους μαγείας τουλάχιστον, έφταναν στο τέλος τους.

Και η Νεράιδα των δοντιών – εννοώ τον εαυτό μου – ήταν πολύ στεναχωρημένη για το αναπόφευκτο το οποίο τελικά συνέβη την προηγούμενη εβδομάδα.

Η Lucy κι εγώ ανταλλάσσουμε σημειώματα από τότε που ξεκίνησε η σχολική χρονιά. Μιλάμε για ένα σωρό πράγματα – σπορ, βιβλία που θέλουμε να διαβάσουμε, περιπέτειες που θέλουμε να ζήσουμε, ακόμα και ιστορίες από τότε που πήγαινα εγώ στην Τρίτη τάξη. Ως επί το πλείστον όμως τα θέματα ήταν ανάλαφρα. Μέχρι την προηγούμενη εβδομάδα.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΞΕΡΩ, είπε, χρησιμοποιώντας κεφαλαία για έμφαση. ΕΙΣΑΙ Ο ΑΗ-ΒΑΣΙΛΗΣ; ΠΕΣ ΜΟΥ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ.

Τι κάνεις όταν το παιδί σου, σου ζητάει την αλήθεια; Τη λες φυσικά, κάνοντας ό,τι μπορείς για να βρεις ένα τρόπο για να κρατήσεις τουλάχιστον ανέγγιχτο κάποιο ποσοστό μαγείας.

Να τι έγραψα:


Αγαπητή Lucy,

Ευχαριστώ για το γράμμα σου. Έκανες μία πολύ καλή ερώτηση: «Είσαι ο Αη-Βασίλης;»

Ήξερα ότι ήθελες να μάθεις την απάντηση σε αυτή την ερώτηση εδώ και καιρό, και έπρεπε να σκεφτώ προσεκτικά τι θα πω.

Η απάντηση είναι όχι. Δεν είμαι ο Αη-Βασίλης. Κανείς δεν είναι ο Άη-Βασίλης.

Είμαι εκείνη που γεμίζει τις κάλτσες σου με δώρα όμως. Επίσης εγώ επιλέγω και τυλίγω τα δώρα που μπαίνουν κάτω από το δέντρο, όπως έκανε και η μαμά μου για μένα, και όπως έκανε και η δική της η μαμά. (Και ναι, ο μπαμπάς βοηθάει επίσης.)

Φαντάζομαι ότι κάποια μέρα θα κάνεις το ίδιο για τα δικά σου τα παιδιά και το ξέρω ότι θα σου αρέσει να τα βλέπεις να τρέχουν κάτω στις σκάλες το πρωινό των Χριστουγέννων. Θα σου αρέσει να τα βλέπεις να κάθονται κάτω από το δέντρο και τα προσωπάκια τους να φωτίζονται από τα Χριστουγεννιάτικα φωτάκια.

Αυτό όμως δε θα σε κάνει Άη-Βασίλη.

Ο Άη-Βασίλης είναι μεγαλύτερος από οποιονδήποτε και η δουλειά του υπάρχει πολύ περισσότερο από όσο ζούμε εμείς. Αυτό που κάνει είναι απλό, αλλά έχει μεγάλη δύναμη. Διδάσκει παιδιά να πιστεύουν σε κάτι που δεν μπορούν να δουν ή να αγγίξουν.

Είναι μεγάλη δουλειά και πολύ σημαντική. Στη ζωή σου χρειάζεσαι την ικανότητα να πιστεύεις: Να πιστεύεις στον εαυτό σου, στους φίλους σου, στα ταλέντα σου και στην οικογένειά σου. Επίσης θα χρειαστεί να πιστέψεις σε πράγματα που δεν μπορείς να μετρήσεις ή να κρατήσεις στα χέρια σου. Να, μιλάω για την αγάπη, τη μεγάλη δύναμη που θα φωτίσει τη ζωή σου από μέσα προς τα έξω, ακόμα και κατά τη διάρκεια των σκοτεινότερων, ψυχρότερων στιγμών.

Ο Αη-Βασίλης είναι δάσκαλος και είμαι μαθήτριά του και τώρα κι εσύ ξέρεις το μυστικό του πώς τα καταφέρνει να κατέβει από όλες αυτές τις καμινάδες την παραμονή των Χριστουγέννων: έχει βοήθεια από όλους τους ανθρώπους που έχει γεμίσει την καρδιά τους με χαρά.

Με γεμάτες καρδιές, άνθρωποι σαν τον μπαμπά κι εμένα βοηθάμε όλοι τον Αη-Βασίλη για να κάνει μία δουλειά που αλλιώς θα ήταν αδύνατη.

Έτσι λοιπόν, όχι δεν είμαι ο Αη-Βασίλης. Ο Αη-Βασίλης είναι αγάπη και μαγεία και ελπίδα και ευτυχία. Είμαι στην ομάδα του, και τώρα είσαι κι εσύ.

Σε αγαπώ και πάντα θα σε αγαπώ,

Μαμά

 

Το άρθρο το διάβασα σε ένα αγαπημένο blog, εδώ.

Διαβάστε το πρωτότυπο άρθρο εδώ.


Στολίδια για τα δώρα

Όταν τύλιγα το πρώτο δώρο του Άι Βασίλη για τη Σωτηρία  τον Δεκέμβριο του 2011, σκέφτηκα ότι για να ξεχωρίζει από τα άλλα δώρα έπρεπε να έχει επάνω ένα στολίδι που να δείχνει ότι το έφτιαξε το μικρό ξωτικό - βοηθός του Άι Βασίλη.

Έφτιαξα λοιπόν δυο στολίδια από φερμουάρ.
Ένα για το δώρο της Σωτηρίας (το πράσινο) και ένα για το δώρο της Πέγκυς, της ανιψιάς μου.

Τι λέτε τα κατάφερα;

Μπορεί να τα έφτιαξε το ξωτικούλι;