Δημοψήφισμα για τον βρεφονηπιακό σταθμό στο Αιγάλεω.

Σήμερα είναι μια μέρα που κάτι σημαντικό συμβαίνει στη γειτονιά μου.
Πολύ καιρό σκέφτομαι να αναφερθώ στο θέμα και νομίζω ότι ήρθε η ώρα να το κάνω.
Αν και είμαι από τη Λάρισα, μένω στο Αιγάλεω εδώ και 15 χρόνια.

Στην περιοχή μου λοιπόν, υπάρχει ένα πολύ μεγάλο πάρκο, γνωστό ως Μπαρουτάδικο.
Πηγαίνω συχνά βόλτα με τη Σωτηρία στο Μπαρουτάδικο, ακούμε τα πουλάκια,  παίζουμε
και σίγουρα είναι πολύ καλύτερα από το να μένουμε κλεισμένοι στο σπίτι.
Έξω τώρα από το πάρκο, είναι ένας χώρος στον οποίο εδώ και 2 χρόνια λειτουργεί ένα αναψυκτήριο, το οποίο μέχρι τότε ήταν εγκαταλελειμμένο.

Το θέμα τώρα πιο είναι;
Στον χώρο αυτόν, δίπλα από το αναψυκτήριο, έχει μελετηθεί να γίνει βρεφονηπιακός σταθμός με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ.
Σήμερα λοιπόν γίνεται δημοψήφισμα, σε τοπικό επίπεδο, για το αν θα γίνει αυτός ο βρεφονηπιακός σταθμός ή όχι.

Εδώ και 1 χρόνο παρακολουθώ την κινητοποίηση κάποιων ανθρώπων για να μη γίνει
αυτός ο σταθμός, προτάσσοντας το επιχείρημα  ότι δεν θέλουν την τσιμεντοποίηση του πάρκου.
Θέλουν να παρουσιάσουν το θέμα σαν να πρόκειται για οικολογική καταστροφή,
ενώ στην ουσία ο χώρος αυτός εκτός από τα 2, 3 δέντρα που έχει και τα σκυλιά που τον επισκέπτονται συχνά, δεν προσφέρεται για καμία άλλη δραστηριότητα.
Κάθε άλλο πάρα τσιμεντοποίηση θα γίνει, μιας και θα φυτευθούν καινούργια δέντρα
σε ένα χώρο που βρίσκεται εκτός του πάρκου.
Ο χώρος που μέχρι τώρα δεν απασχολούσε κανέναν, μιας και ήταν εντελώς εγκαταλελειμμένος,
απέκτησε σημασία για κάποιους  όταν αποφασίστηκε να γίνει σταθμός και να μην παραμείνει ανεπαρκής αλάνα.

Ξαφνικά πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να ξαναγίνει παιδική χαρά, ενώ οι ίδιοι  πριν 2 χρόνια τη θεωρούσαν ακατάλληλη και επικίνδυνη για να παίζουν τα παιδιά τους.
Άλλωστε και παιδική χαρά θα γίνει, με τις απαραίτητες προδιαγραφές, για να παίζουν τα παιδιά όλων μας τις ώρες μετά το σχολείο.

Κάποιοι γονείς δεν έχουν την πολυτέλεια να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και αναγκάζονται να τα πηγαίνουν σε βρεφονηπιακούς σταθμούς.
Συνήθως λείπει η χρηματοδότηση για τέτοιας έκτασης έργα και τώρα που έχει λυθεί αυτό
το θέμα,  μια ομάδα 50, καθοδηγούμενων κατά τη γνώμη μου, ατόμων εμποδίζουν ένα έργο
τόσο μεγάλης σημασίας.

Στην περίοδο που διανύουμε  με όλες αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις που γίνονται, δεν θα μου έκανε εντύπωση αν μια μέρα πουληθεί ο εν λόγω χώρος σε κάποιον ιδιώτη, που θα χτίσει ότι του κάνει κέφι.
Τότε τι θα πουν αυτοί οι 50;
Ότι θέλουν να βλέπουν πράσινο και όχι μπετόν;

Όπως έχω ξαναπεί η πρόοδος θα έρθει μέσα από την παιδεία, μόνο που δεν ξέρω κατά πόσο θα υπάρχει παιδεία.
Αντί να πάμε μπροστά, πάμε όλο και πιο πίσω.

Αυτό που μένει είναι να δούμε αν μερικοί καθοδηγούμενοι γονείς, θα καταφέρουν να εμποδίσουν ένα τόσης υψηλής σημασίας έργο, όπως είναι η δημιουργία ενός σχολείου.

Και κάτι ακόμα. Τι θα πουν αυτοί οι γονείς στα παιδιά τους, όταν δεν θα υπάρχει βρεφονηπιακός σταθμός για να αφήσουν με τη σειρά τους τα δικά τους παιδιά, ώστε να μπορέσουν να δουλέψουν;
Θα είναι τότε περήφανοι γι’ αυτό που τώρα παινεύονται ότι κάνουν;
Λυπάμαι που ακόμα και σήμερα,  το 2013, κάποιοι πιστεύουν ότι είναι ήρωες
σταματώντας ένα σχολείο που εγώ και αρκετοί άλλοι στην εποχή μου δεν είχαμε την τύχη να έχουμε, μιας και κάναμε μάθημα σε σπίτι που είχε παραχωρηθεί για τη χρήση αυτή.


Εθελοντισμός

Ο Εθελοντισμός για μένα είναι κάτι που μου δίνει μεγάλη χαρά.

Την πρώτη φορά που συμμετείχα σε διοργάνωση σαν εθελόντρια ήταν στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2004.
Φοιτήτρια τότε ήθελα να είμαι μέσα στα γεγονότα.
Η εμπειρία : Ανεπανάληπτη.

Από τότε ψάχνω τρόπο να συμμετέχω σε διάφορες δράσεις με σκοπό να προσφέρω αλλά και να περάσω καλά.
Πάντα οι εντυπώσεις είναι οι καλύτερες και αναμένω την επόμενη διοργάνωση που θα συμμετέχω,
Η τελευταία μου συμμετοχή ήταν στα Special Olympics το 2011, 10 μέρες πριν γεννήσω τη Σωτηρία.
Έτσι η Σωτηρία είναι εθελόντρια από την κοιλιά ακόμα.
Από τότε δεν συμμετείχα ξανά, μέχρι τώρα.

Μια μέρα το τηλέφωνο χτύπησε για να μου πουν αν θέλω να συμμετέχω στην Αναβίωση των 1ων Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων που θα γίνει στο Καλλιμάρμαρο στις 12 Απριλίου.
Η απάντηση βέβαια ήταν : Ναι.
Έτσι χωρίς να ξέρω τι ακριβώς θα κάνω, πήγα στο Ποδηλατοδρόμιο στο ΟΑΚΑ και μετά από μια σύντομη οντισιόν μου είπαν ότι θα είμαι στην ομάδα της Θάλασσας.
Το Σάββατο 23 Μαρτίου ήταν η 1η πρόβα.
Η χαρά μου απερίγραπτη.

Έτσι θα ανήκω και εγώ στο καλλιτεχνικό κομμάτι όλων αυτών που θα διαδραματιστούν στο Καλλιμάρμαρο στις 12 Απριλίου.

Κατά τη γνώμη μου, ο εθελοντισμός είναι κάτι που είναι ωραίο να καλλιεργούμε στα παιδιά μας.
Μια κοινωνία στην οποία το χρήμα κυριεύει, με κάνει να θέλω να μεταδώσω στο παιδί μου άλλες αξίες που θα υπερνικήσουν του χρήματος.
Βοηθάω, γνωρίζω άλλους ανθρώπους και βγαίνω από το στενό οικογενειακό μου περιβάλλον,  περνάω
καλά και κάθε φορά που γυρίζω σπίτι έχω να θυμάμαι ότι : Ήμουν και εγώ εκεί.


Διάθεση προϊόντων χωρίς μεσάζοντες – 4η δράση

Θέλοντας να βοηθήσω τη δράση των Εθελοντών Αιγάλεω, σας ενημερώνω για τη δράση τους με την ευχή να ωφεληθούν οι παραγωγοί και όχι οι μεσάζοντες.

Διάθεση προϊόντων χωρίς μεσάζοντες – 4η δράση των Εθελοντών Αιγάλεω – Κυριακή, 7 Απριλίου 2013. Μέσα από την ιστοσελίδα των Εθελοντών Αιγάλεω : www.ethelontes-egaleo.gr ή απευθείας από τον συνημμένο σύνδεσμο εδώ οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να υποβάλουν ηλεκτρονικά τις παραγγελίες τους για ορισμένα από τα προϊόντα της δράσης, αυτά που θα διατεθούν μέσω παραγγελιών. Παρακαλούνται οι ενδιαφερόμενοι να σπεύσουν να υποβάλουν έγκαιρα τις παραγγελίες τους, το αργότερο μέχρι την Πέμπτη 4 Απριλίου 2013.

531622_525694644140119_1930339627_n   525160_525694650806785_1736747095_n

Μπορείτε, εάν το επιθυμείτε, να υποβάλετε τις παραγγελίες σας με κάποιον από τους τρόπους που ορίζονται στο συνημμένο έντυπο : Α) Ηλεκτρονικά, απευθείας στην ιστοσελίδα μας ή μέσω μηνύματος ηλεκτρονικού ταχυδρομείου (email). Β) Τηλεφωνικά, στους αριθμούς σταθερών και κινητών τηλεφώνων που σημειώνονται στο έντυπο. Γ) Με παράδοση του εντύπου σε φυσική μορφή, αφού το εκτυπώσετε και το συμπληρώσετε, στα γραφεία του πολιτιστικού συλλόγου Αιγάλεω «Ιερά Οδός» (οδός Νικ. Πλαστήρα αριθ. 53 – Αιγάλεω, έναντι Δημοτικού Κολυμβητηρίου). Διατηρούμε την ελπίδα ότι θα μετάσχετε και σ” αυτή τη δράση μας, καθώς επίσης και ότι θα συμβάλετε στη διεύρυνση της ενημέρωσης των ενδιαφερομένων, στη γειτονιά σας, στο χώρο δουλειάς, στον κύκλο των συγγενών και φίλων σας.
Φιλικά,
για τους Εθελοντές Αιγάλεω,
Ηλίας Γιαρένης.

1οι Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες Αθήνα 6 -15 Απριλίου 1896… Αθήνα 12 Απριλίου 2013

H Εθνική Ολυμπιακή Ακαδημία της Ελλάδας (ΕΘΝ.Ο.Α.) θα πραγματοποιήσει την Παρασκευή 12 Απριλίου 2013 στις 11.00 το πρωί, στο Καλλιμάρμαρο Παναθηναϊκό Στάδιο το πρόγραμμα : «Ημέρα Ολυμπιακής Παιδείας» με τίτλο: «1οι Σύγχρονοι Ολυμπιακοί Αγώνες Αθήνα 6 -15 Απριλίου 1896… Αθήνα 12 Απριλίου 2013».

Το εκπαιδευτικό αυτό πρόγραμμα έχει ως όραμα τη διάδοση των αρχών του Ολυμπισμού και της Ολυμπιακής μας Ιστορίας σε παιδιά 1βάθμιας και 2βάθμιας εκπαίδευσης. Μέσα από τις Τέχνες θα αναβιώσουμε την Ιστορία των 1ων Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων.

Στο πλαίσιο του εθελοντισμού σας προσκαλoύμε να γίνετε αρωγοί σε αυτή την μεγάλη προσπάθεια. Αν είστε από 18 έως 45 ετών δηλώστε συμμετοχή στο Πρόγραμμα Εθελοντισμού της ΕΘΝ.Ο.Α. στέλνοντας τα στοιχεία σας στο e-mail: volunteers@hoa.org.gr. Τηλ. επικοινωνίας: 210-6878951 & 210-6878815.

Ελάτε να ζήσουμε τη μαγεία και τη χαρά της Ολυμπιακής μας Ιστορίας μέσα από την προσφορά του Εθελοντισμού!

Πρώτη συνάντηση Εθελοντών, το Σάββατο 9 Μαρτίου 2013 στο ΟΑΚΑ.

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΕΘΝ.Ο.Α.

EΘΝΙΚΗ ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΚΑΔΗΜΙΑ
Δημ. Βικέλα 52, 152 33 Χαλάνδρι  •  Τηλέφωνο Προγράμματος Εθελοντισμού 210.6878815, 210.68.78.951
•  email: volunteers@hoa.org.gr •  web address www.ethnoa.org  & www.hellenic-olympic-academy.org


Ελληνικό σχολείο

Ελληνική παιδεία.
Τα παιδιά λένε είναι το μέλλον.
Η παιδεία τότε των παιδιών καθορίζει το πως θα είναι το μέλλον αυτό.

Με έχουν ενοχλήσει τόσα πράγματα που δεν ξέρω τι να περιμένω πια.
Αναρωτιέμαι τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον.

Θα αναφερθώ σε κάτι που συμβαίνει τώρα και πλήττει τα παιδάκια της γειτονιάς μου.
Στην περιοχή μου είναι το 17ο δημοτικό στο Αιγάλεω.
Και δεν χωράει το μυαλό μου αυτό που συμβαίνει.

Η ανιψιά μου φέτος θα έπρεπε να πηγαίνει προνήπια.
Το πως το περίμενε δεν περιγράφεται.
Θα πήγαινε «σχολείο».
Πήρε τσάντα, παγούρι, ταπεράκι για το τοστ, μπλοκ ζωγραφικής, μαρκαδόρους.
Χτένισε τα μαλλιά της, φόρεσε το καινούριο της φόρεμα και πήγε στο σχολείο.

Το όνειρο δεν κράτησε για πολύ.
Η δασκάλα της, από ότι είπε ο διευθυντής, έχει κάποιο πρόβλημα υγείας  με τις φωνητικές της χορδές και ζήτησε να μετατεθεί σε γραφείο πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.
Αν και μου ακούστηκε παράξενο, μιας και η κοπέλα είναι αναπληρώτρια και θα μπορούσε απλά να μην κάνει τα χαρτιά της φέτος, αφού έχει πρόβλημα, το προσπερνώ.
Μια εβδομάδα δεν κάνανε μάθημα γιατί είχε πάρει αναρρωτική, δεύτερη το ίδιο.
Λέω, θα φέρουν αντικαταστάτρια, η κοπέλα έχει πρόβλημα και δεν είναι σε θέση να μπει στην τάξη.
Και εδώ έρχεται η απάντηση, ότι τελικά η δασκάλα μετατέθηκε και δεν θα έρθει αντικαταστάτρια γιατί τα προνήπια δεν είναι υποχρεωτικά.

Πάμε καλά;

Τα παιδάκια δε, που δηλώσαν ότι θέλουν να παραμένουν στο ολοήμερο κάνουν μάθημα κανονικά.
Του χρόνου, δηλαδή, τα νήπια θα είναι δυο ταχυτήτων.
Τα μισά παιδιά θα έχουν παρακολουθήσει τα προνήπια και τα αλλά μισά όχι.
Άσε που άντε να πούμε στην ανιψιά μου ότι τελικά δεν θα πάει σχολείο, που με τόση λαχτάρα ετοιμαζόταν τόσο καιρό.

Δεν μπορώ να πιστέψω ότι έτσι θα χτιστεί το μέλλον.