Αντίο καλοκαίρι… Καλωσόρισες φθινόπωρο…

Το καλοκαίρι είναι η αγαπημένη μου εποχή.
Και τι σύμπτωση, να γεννήσω τη Σωτηρία στα μέσα του καλοκαιριού.
Αν μου έλεγαν ότι φέτος θα περίμενα πως και πως το Φθινόπωρο, δεν θα το πίστευα με τίποτα.
Με κούρασε απίστευτα η αγαπημένη μου εποχή και ανυπομονώ να ξεκουραστώ τον Σεπτέμβρη που μόλις ήρθε.
Μας περιμένουν βέβαια πολλές αλλαγές και χαίρομαι ιδιαίτερα για αυτές.

Ας τα πάρω όμως από την αρχή.
Είχαμε αποφασίσει με τον Σταμάτη, να πάει η Σωτηρία παιδικό σταθμό φέτος.
Και μετά από αιτήσεις, ξανά αιτήσεις, τελικά την πήραν σε 2 παιδικούς σταθμούς.
Έναν μέσω ΕΣΠΑ και έναν μεσώ του δήμου.
Τώρα μένει να επιλέξω έναν από τους 2.
Και αν και είναι ένα θέμα που με απασχολεί ιδιαίτερα τώρα τελευταία, δεν θα ήθελα να αναφερθώ σε αυτό γιατί σε όποιον και να πάει οι αλλαγές θα είναι μεγάλες.

Έτσι, ενώ προετοιμαζόμαστε για τη μεγάλη αλλαγή και για τη Σωτηρία αλλά και για μένα, σκεφτόμουν τι θα γίνει με το βραχιολάκι που έχει στο πόδι της όλο το καλοκαίρι.

DSC_2460

Και ενώ σκεφτόμουν αν θα συνεχίσει να το φοράει ή όχι, όπως παίζαμε, σκέφτηκα να το βγάλω και βλέπουμε.
Την είδα ότι το αποχωρίστηκε εύκολα και δεν της το ξαναέβαλα.
Το θεώρησα μέρος της αλλαγής και χωρίς να το καταλάβω συνέπεσε και με την έναρξη της νέας εποχής, του Φθινοπώρου.
Όταν το κατάλαβα, ένοιωσα να συγκινούμε.
Το βραχιολάκι, με το κουδουνάκι που άκουγα να χτυπάει ακόμα και κάθε φορά που άλλαζε πλευρό στον ύπνο της, σταμάτησε να χτυπάει.
Ήταν ωραίο γιατί ταίριαζε με τον ήχο του καλοκαιριού, αλλά ήμασταν έτοιμοι να το αποχωριστούμε και να αφήσουμε χώρο σε καινούρια πράγματα που θα μας σημαδέψουν.

Αντίο καλοκαίρι και ευχαριστούμε για τα σημάδια που μας άφησες.

Καλωσόρισες φθινόπωρο και περιμένουμε με ανυπομονησία για τις αλλαγές που φέρνεις.


Σπιτάκια από πλαστικά μπουκάλια

Εδώ και καιρό βλέπω, σε διάφορα sites, κατασκευές από πλαστικά μπουκάλια.
Έτσι θυμήθηκα μια κατασκευή που είχα δει παλιότερα, εδώ.

Τότε που είχα δει αυτό το σπιτάκι, δεν είχα ακόμη παιδάκι και ενώ μου άρεσε σαν ιδέα, δεν ήξερα τι να το κάνω.
Δεν το ξέχασα όμως και ενώ έβλεπα ότι η ιδέα της ανακύκλωσης είναι της μόδας, αποφάσισα να μην πετάω τα μπουκάλια που τελειώνουν και κάποια στιγμή να τα αξιοποιήσω κάνοντάς τα σπιτάκια.

Η Σωτηρία βέβαια, ήταν το κίνητρο για δημιουργία.

Έτσι πήρα το κοπίδι και έκοψα πόρτες και παράθυρα.
Μετά με ανεξίτηλους μαρκαδόρους τα ζωγράφισα και κόλλησα και κάποια διακοσμητικά.
Σας παρουσιάζω, λοιπόν, 2 σπιτάκια που έφτιαξα από πλαστικά μπουκάλια απορρυπαντικών.

P6250161

P6250162

P6250163

P6250166

P6250167

P6250165

Καλές δημιουργίες.


Πάρτυ για τα 2α γενέθλια της Σωτηρίας

P7160311

Στις 16 Ιουλίου, στα μέσα του καλοκαιριού, ένα Σάββατο με πανσέληνο, πριν από 2 χρόνια, γεννήθηκε η Σωτηρία.
Για μένα τα γενέθλια είναι μέρα γιορτής της ζωής και ήθελα να κάνω ότι καλύτερο.
Με είχε πιάσει καλλιτεχνική μανία και όλο έκοβα, έκοβα, μέχρι που η μεγάλη μέρα έφτασε και όλα ήταν όπως ήθελα.
Το θέμα ήταν η Minnie. Και δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο μιας και η Σωτηρία κοιμάται και ξυπνάει με μια Minnie αγκαλιά.

Οι προσκλήσεις αποκάλυπταν το θέμα μιας και ήταν εμπνευσμένες από αυτό.

27062013315

Βέβαια η χαρτοκοπτική δεν σταμάτησε στην πρόσκληση.
Ας τα πάρω όμως από την αρχή.

Είχα στο μυαλό μου να φτιάξω, 3 γλυκάκια και 3-4 αλμυρά.
Το ένα γλυκάκι, ήταν κάτι σαν γλυφιτζουράκι με μπισκότα oreo και τυρί κρεμά, τυλιγμένο με σοκολάτα.
Το αποτέλεσμα ήταν αποτυχημένο, μιας και όσα δεν έπεσαν από μόνα τους τα έριξα εγώ ρίχνοντας, κατά λάθος, κάτι πιατάκια πάνω τους και …

P7150292

P7150294

Προσπερνώ την αποτυχία και σκέφτομαι ότι μάλλον ήταν πολλά τα 3 γλυκάκια μιας και θα είχαμε και την τούρτα.

Το δεύτερο, ήταν μια ιδέα που πήρα από το RealFamilyFood που το ονομάζει : σοκολατένιες μπουκιές στο κουταλάκι.

P7160296

Το τρίτο γλυκάκι ήθελα να είναι κεϊκάκια τυλιγμένα σε ένα χαρτί που είχα φτιάξει με θέμα, πάντα τη Minnie.

P7160305

P7160306

Τα γλυκάκια τα κερνούσα με το που έρχονταν οι φίλοι μας.
Στα παιδάκια έδινα τα κουταλάκια και στους γονείς τα κεϊκάκια.

Για να τους δροσίσω, μετά το γλυκό, πρόσφερα «ροζ» λεμονάδα.
Είχα διαβάσει τόσα στο internet για τη «ροζ» λεμονάδα που δεν μπορούσα να μην την δοκιμάσω.
Η συνταγή που πλησιάζει περισσότερο με τη λεμονάδα που έφτιαξα είναι αυτή, μόνο που αντί για χυμό cranberry εγώ έβαλα φραγκοστάφυλλο.

P7160298

Τα αλμυρά που επέλεξα να φτιάξω ήταν : Κρέπες με κοτόπουλο, Σουφλέ, Κοτομπουκιές και Πιτσάκια.

P7160307

Η τούρτα ήταν και αυτή σχεδιασμένη να ταιριάζει με το θέμα του πάρτυ.

P7160314

Για τους φίλους της Σωτηρίας είχα φτιάξει κολιέ για το λαιμό που έγραφε : Ήμουν κι εγώ στα 2α γενέθλια της Σωτηρίας, και έφτιαξα και κηρομπογιές σε σχήμα από ζωάκια (4 για κάθε παιδάκι).
Αγόρασα ένα μπλοκάκι και μια σφραγιδούλα ζωάκι και τα δίναμε στα παιδάκια φεύγοντας.

collage

Αυτό όμως που για μένα έχει ιδιαίτερη σημασία και έβαλα τα δυνατά μου να γίνει ωραίο, είναι οι ευχές που έγραψαν οι φίλοι μας για τη Σωτηρία.
Κάθε χρόνο ζητάω από τους φίλους μας να γράψουν ευχές σε καρτούλες σχεδιασμένες για το πάρτυ και μετά εγώ επιμελούμαι το που θα μπουν.
Φέτος αποφάσισα να φτιάξω ένα exploding-box που είδα εδώ.
Βέβαια η διακόσμηση ήταν σχετική με τη Minnie.

collage 2

Τα σχέδια που χρησιμοποίησα τα βρήκα εδώ.


Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία

P6170145

 

 

 

 

 

Ο δρόμος έχει τη δική του ιστορία και την γράψανε παιδιά.
Τα παιδιά της γειτονιάς μου.
Ήταν ένα ευχάριστο απόγευμα και νομίζω ότι τώρα είναι πιο όμορφος
ο δρόμος μπροστά από το σπίτι μου.
Είναι χρωματιστός.

Και έτσι ξεκινάει το καλοκαίρι.


Τσάντα για δώρο

Ξεκίνησα ένα απογευματάκι να πάρω δώρο για τη βαφτιστήρα μου που γιόρταζε και ενώ είχα αποφασίσει να της πάρω γυαλιά ηλίου, τελικά κατέληξα να της πάρω μια τσάντα.

Ενώ κοιτούσα τις βιτρίνες, πέφτει το μάτι μου στην εν λόγω τσάντα και χωρίς να έχω σκοπό να την αγοράσω λέω από μέσα μου: «θα ρωτήσω πόσο κάνει για να μου φύγει η περιέργεια».
Έτσι μπήκα στο μαγαζί και την είδα από κοντά.

P5310122 1

 P5310124 1

 

Ο πωλητής ευγενέστατος και με πολύ καλή διάθεση, τελικά με έπεισε χωρίς να με πιέζει (πολύ σημαντικό για μένα γιατί δεν μπορώ την πιεση) να την αγοράσω.
Όλο το βράδυ την κοιτούσα και σκεφτόμουν : μήπως τελικά να την κρατήσω …

Συνήθως ψάχνω να βρω ιδιαίτερα πράγματα και πότε δεν βρίσκω.
Συναντάω ανθρώπους και αναρωτιέμαι που να βρήκαν αυτή την τσάντα, αυτό το μπουφάν, αυτά τα παπούτσια, άλλα δεν είχε τύχει ποτέ να βρω κάτι αντίστοιχο.
Γι” αυτό το λόγο εδώ θα δείτε το μαγαζί που τη βρήκα.

Και αν σας αρέσουν οι κουκουβάγιες ή είστε και εσείς μια μαμά κουκουβάγια που χαίρεται να μιλάει για το κουκουβαγιάκι της, δείτε το blog μιας μαμάς κουκουβάγιας εδώ.


Ζωούλα μου σε λατρεύω

P4230070

 

 

 

 

 

Όπως είχα γράψει και παλιότερα το θέμα «πάνα« είναι πιο επίκαιρο από ποτέ.

Για την ακρίβεια και γιατί είναι μια μέρα που θέλω να θυμάμαι, στις 18/5/2013 η Σωτηρία έβγαλε μια και καλή την πάνα και έκοψε και το μπιμπερό.
Ξέρω πολύ καλά ότι έχει να κάνει με το παιδί και ότι το κάθε ένα έχει το ρυθμό του.
Έτσι δεν θέλω να κάνω καμία σύγκριση, ούτε να υπερηφανευτώ έναντι άλλων παιδιών που
καθυστέρησαν.
Θέλω παρόλ’ αυτά να πω στη Σωτηρία, που ίσως κάποτε διαβάσει αυτό το κείμενο, ότι νοιώθω πολύ
περήφανη για το κατόρθωμα της.
Νοιώθω το ίδιο περήφανη για ότι καταφέρνει και για τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τα πράγματα.

Ποια είναι η Σωτηρία;
Είναι αυτή που :

  • Δεν θέλει σε καμία περίπτωση να της πάρεις αυτό που κρατάει στο χέρι,  π.χ. ένα παιχνίδι, ένα μαχαίρι,  αν όμως της το ζητήσεις  πολύ ευχαρίστως θα σου το δώσει.
  • Έχει αρχίσει και μιλάει,  με το δικό της τρόπο βέβαια. Εγώ αργώ να καταλάβω τι μου λέει,  άλλα με υπομονή το λέει και το ξαναλέει μέχρι να καταλάβω. Και αν τα καταφέρω «η μάνα», φωνάζει δυνατά : Ναιαιαιαιαιαι. Νοιώθει και εκείνη περήφανη για μένα που κατάφερα να βρω τη λέξη.
  • Ανεβαίνει όρθια στο σκαμπό και λέει : Κόκοας είμαι.
  • Αν τη ρωτήσω κάτι, απαντάει : Ναι μαμά ή Όχι μαμά. Το λέει τόσο συχνά που απαντάει με τον ίδιο τρόπο και στον Σταμάτη από κεκτημένη ταχύτητα.
  •  Όταν κάθεται στο «γιο-γιο» (μικρό στεφάνι στη λεκάνη), τραγουδάει : α ουνεϊάκι ουνεϊάκι τύπε α η υάς (αχ κουνελάκι κουνελάκι τρύπες να μην τρυπάς).
  • Ότι δει ή ακούσει κατι, μας λέει τι είναι και πάντα τελειώνει με τη λέξη, είναι, π.χ. σκύλος ΕΙΝΑΙ.

Εκτός από αυτά είναι και πολλά άλλα η Σωτηρία, που τα νοιώθω και δεν περιγράφονται με λέξεις.
Όλες οι μαμάδες για τα παιδιά τους νοιώθουν τα καλύτερα και δεν θα αποτελέσω εξαίρεση.
Είναι το παιδάκι μου και το υπεραγαπώ.

Υ.Γ. Ο ελέφαντας όπως φαίνεται στη φωτογραφία φοράει και αυτός πάνα.
Όταν η Σωτηρία έβγαλε την πάνα, έβγαλε την πάνα και από τον ελέφαντα.
Αφού δεν την χρειάζεται εκείνη, ούτε ο ελέφαντας την χρειάζεται.

…………………………………………………………………………………………………………………………

Ξέχασα να αναφέρω ένα ωραίο κόλπο που εφαρμόζω κάθε φορά που βγαίνουμε βόλτα.
Ίσως φανεί χρήσιμο σε κάποιες μανούλες.

Όταν πάμε βόλτα λοιπόν, κουβαλάω μαζί μου ένα γιο-γιο (αναγκαίο κακό μιας και δεν θέλω να της φορέσω πάνα, αλλά ούτε και να μείνω σπίτι).
Έχω επίσης μαζί μου, ένα ρολό σακούλες (αυτές που είναι για τα σκουπίδια, τις μικρές) και κάθε φορά που θέλει να κάνει πιπί, βάζω μια σακουλίτσα στο γιο-γιο.
Όταν τελειώσει ρίχνω λίγο χαρτί για να τραβήξει τα πολλά υγρά, την δένω κόμπο και την πετάω στο κοντινό καλαθάκι για τα σκουπίδια.
Το γιο-γιο μένει έτσι καθαρό για την επόμενη χρήση και το πάρκο, η παιδική χαρά, το λούνα παρκ το ίδιο.

Περιττό να πω ότι, η Σωτηρία δεν έχει βραχεί ποτέ σε βόλτα, μιας και δεν καθυστερώ καθόλου.
Εύχομαι να βοήθησα.


Βάφτιση Σωτηρίας

Πέρυσι τέτοιον καιρό ετοιμάζαμε τη βάφτιση της Σωτηρίας.
Δεν είχα χρόνο και όλα όσα σκεφτόμουν να κάνω δεν τα προλάβαινα.

Είχα πάρει ιδέες από το internet και αποφάσισα το θέμα της βάφτισης να είναι οι πεταλούδες.
Κατά κύριο λόγο, γιατί έχουν φτερά και πετάνε, όπως θα ήθελα να έχει και το παιδάκι μου (μεταφορικά εννοείται).
Και κατά δεύτερο λόγο, γιατί έχουν πολλά χρώματα και μια ευχή που μου αρέσει να δίνω πάντα, είναι : ζωή γεμάτη χρώματα.

Έτσι ξεκίνησα να φτιάξω το προσκλητήριο εμπνευσμένο από το θέμα μου και για καλή μου τύχη βρήκα ένα εκπληκτικό κείμενο που είχε γράψει μια μαμά για το δικό της παιδάκι.

Πεταλουδίτσα μου όμορφη,
πεταλουδίτσα ωραία,
Μάιο σε βαφτίζουμε
μ΄ όλη μας την παρέα.

Θαύμα είσαι του ουρανού
που μπήκες στη ζωή μας
την έκανες πολύχρωμη
και πέταξες μαζί μας.

Πέτα λοιπόν σταλίτσα μου
άνοιξε τα φτερά σου
όλη η ζωή ανοίγεται
και απλώνεται μπροστά σου…

a

Όσον αφορά τις μπομπονιέρες, αποφασίσαμε να τις πάρουμε έτοιμες.
Δεν ήθελα να είναι κάτι ακριβό, γιατί είναι κάτι που οι περισσότεροι πετάνε μόλις φάνε τα κουφέτα
(ή ίσως μετά από καμιά εβδομάδα που τους πιάνουν χώρο και δεν ξέρουν τι να τις κάνουν).
Εκείνον τον καιρό έμαθα ότι φτιάχνουν μπομπονιέρες στο «Χαμόγελο του παιδιού  και η ιδέα
με ενθουσίασε, γιατί μπορεί την μπομπονιέρα να την πετάξουν άλλα τα χρήματα μας θα έπιαναν τόπο.
Έτσι και κάναμε.

003   002

Τα βασικά ήταν έτοιμα και είχα αποφασίσει να κάνω κάτι ακόμα για να μας θυμίζει εκείνη τη μέρα.
Ένα βιβλίο ευχών.
Βιβλίο ευχών είχα φτιάξει και στο γάμο μας αλλά όχι με μεγάλη επιτυχία.
Ξεκίνησα σχεδιάζοντας το σχήμα που ήθελα να έχει, και τι άλλο θα μπορούσε να είναι
εκτός από πεταλούδα;
Ο Σταμάτης ανέλαβε να μου κόψει χοντρά χαρτόνια στο σχήμα που είχα σχεδιάσει και από κει και πέρα έμενε η διακόσμηση των άσπρων σελίδων.
Το αποτέλεσμα μπορώ να πω με εντυπωσίασε.

P2260113 1

P2260114 1

P2260118 1

P2260120 1

P2260122 1

P2260125 1

P2260127 1

P2260129 1

Κάτι ακόμα όμως έλειπε.
Ήθελα η Σωτηρία πηγαίνοντας στην εκκλησία να φοράει στεφανάκι με λουλούδια.
Δεν ήθελα όμως να είναι αληθινά για να μπορέσω να το κρατήσω για ενθύμιο.
Τελικά τα κατάφερα και έφτιαξα ένα όπως ακριβώς το ήθελα.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA   OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Και μια στέκα σε περίπτωση που δεν θέλει το στεφανάκι.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Ο νονός δε της Σωτηρίας ακολούθησε το θέμα της βάφτισης.

171   169   158   168

Θα ήθελα να επίσης να αναφερθώ στον Διονύση, τον παγωτατζής που πρόσφερε οικονομικό παγωτό στο τέλος της βάφτισης και ήταν εκπληκτικός.

 

Υ.Γ. Στιγμές μιας γλυκιάς ανάμνησης.


Δημοψήφισμα για τον βρεφονηπιακό σταθμό στο Αιγάλεω.

Σήμερα είναι μια μέρα που κάτι σημαντικό συμβαίνει στη γειτονιά μου.
Πολύ καιρό σκέφτομαι να αναφερθώ στο θέμα και νομίζω ότι ήρθε η ώρα να το κάνω.
Αν και είμαι από τη Λάρισα, μένω στο Αιγάλεω εδώ και 15 χρόνια.

Στην περιοχή μου λοιπόν, υπάρχει ένα πολύ μεγάλο πάρκο, γνωστό ως Μπαρουτάδικο.
Πηγαίνω συχνά βόλτα με τη Σωτηρία στο Μπαρουτάδικο, ακούμε τα πουλάκια,  παίζουμε
και σίγουρα είναι πολύ καλύτερα από το να μένουμε κλεισμένοι στο σπίτι.
Έξω τώρα από το πάρκο, είναι ένας χώρος στον οποίο εδώ και 2 χρόνια λειτουργεί ένα αναψυκτήριο, το οποίο μέχρι τότε ήταν εγκαταλελειμμένο.

Το θέμα τώρα πιο είναι;
Στον χώρο αυτόν, δίπλα από το αναψυκτήριο, έχει μελετηθεί να γίνει βρεφονηπιακός σταθμός με χρηματοδότηση από το ΕΣΠΑ.
Σήμερα λοιπόν γίνεται δημοψήφισμα, σε τοπικό επίπεδο, για το αν θα γίνει αυτός ο βρεφονηπιακός σταθμός ή όχι.

Εδώ και 1 χρόνο παρακολουθώ την κινητοποίηση κάποιων ανθρώπων για να μη γίνει
αυτός ο σταθμός, προτάσσοντας το επιχείρημα  ότι δεν θέλουν την τσιμεντοποίηση του πάρκου.
Θέλουν να παρουσιάσουν το θέμα σαν να πρόκειται για οικολογική καταστροφή,
ενώ στην ουσία ο χώρος αυτός εκτός από τα 2, 3 δέντρα που έχει και τα σκυλιά που τον επισκέπτονται συχνά, δεν προσφέρεται για καμία άλλη δραστηριότητα.
Κάθε άλλο πάρα τσιμεντοποίηση θα γίνει, μιας και θα φυτευθούν καινούργια δέντρα
σε ένα χώρο που βρίσκεται εκτός του πάρκου.
Ο χώρος που μέχρι τώρα δεν απασχολούσε κανέναν, μιας και ήταν εντελώς εγκαταλελειμμένος,
απέκτησε σημασία για κάποιους  όταν αποφασίστηκε να γίνει σταθμός και να μην παραμείνει ανεπαρκής αλάνα.

Ξαφνικά πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να ξαναγίνει παιδική χαρά, ενώ οι ίδιοι  πριν 2 χρόνια τη θεωρούσαν ακατάλληλη και επικίνδυνη για να παίζουν τα παιδιά τους.
Άλλωστε και παιδική χαρά θα γίνει, με τις απαραίτητες προδιαγραφές, για να παίζουν τα παιδιά όλων μας τις ώρες μετά το σχολείο.

Κάποιοι γονείς δεν έχουν την πολυτέλεια να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και αναγκάζονται να τα πηγαίνουν σε βρεφονηπιακούς σταθμούς.
Συνήθως λείπει η χρηματοδότηση για τέτοιας έκτασης έργα και τώρα που έχει λυθεί αυτό
το θέμα,  μια ομάδα 50, καθοδηγούμενων κατά τη γνώμη μου, ατόμων εμποδίζουν ένα έργο
τόσο μεγάλης σημασίας.

Στην περίοδο που διανύουμε  με όλες αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις που γίνονται, δεν θα μου έκανε εντύπωση αν μια μέρα πουληθεί ο εν λόγω χώρος σε κάποιον ιδιώτη, που θα χτίσει ότι του κάνει κέφι.
Τότε τι θα πουν αυτοί οι 50;
Ότι θέλουν να βλέπουν πράσινο και όχι μπετόν;

Όπως έχω ξαναπεί η πρόοδος θα έρθει μέσα από την παιδεία, μόνο που δεν ξέρω κατά πόσο θα υπάρχει παιδεία.
Αντί να πάμε μπροστά, πάμε όλο και πιο πίσω.

Αυτό που μένει είναι να δούμε αν μερικοί καθοδηγούμενοι γονείς, θα καταφέρουν να εμποδίσουν ένα τόσης υψηλής σημασίας έργο, όπως είναι η δημιουργία ενός σχολείου.

Και κάτι ακόμα. Τι θα πουν αυτοί οι γονείς στα παιδιά τους, όταν δεν θα υπάρχει βρεφονηπιακός σταθμός για να αφήσουν με τη σειρά τους τα δικά τους παιδιά, ώστε να μπορέσουν να δουλέψουν;
Θα είναι τότε περήφανοι γι’ αυτό που τώρα παινεύονται ότι κάνουν;
Λυπάμαι που ακόμα και σήμερα,  το 2013, κάποιοι πιστεύουν ότι είναι ήρωες
σταματώντας ένα σχολείο που εγώ και αρκετοί άλλοι στην εποχή μου δεν είχαμε την τύχη να έχουμε, μιας και κάναμε μάθημα σε σπίτι που είχε παραχωρηθεί για τη χρήση αυτή.


Κορνίζες για μπαλαρίνες.

Πέρυσι το Πάσχα είχα φτιάξει για δωράκια, κορνίζες και μιας και τότε δεν είχα το blog θα σας τις παρουσιάσω φέτος.

Το θέμα δεν ήταν πασχαλινό.
Οι μικρούλες για τις οποίες προορίζονταν (οι 2 από τις 3) ήταν μπαλαρίνες και έτσι το θέμα
από τις κορνίζες μου ήταν εμπνευσμένο από το χορό που λατρεύουν.

Και τώρα επιτρέψτε μου να σας γνωρίσω τις πρωταγωνίστριες :

Η Σοφία είναι η μικρούλα μιας φίλης μου που ακόμα δεν έχει δείξει την αγάπη της για το μπαλέτο αλλά ποιος ξέρει…

westsidemommies.com

Λεπτομέρεια από τα ανάγλυφα γράμματα.

westsidemommies.com

Η Ελένη είναι η βαφτιστήρα μου.
Της αρέσει το ροζ και κατά τη γνώμη μου στο χαρακτήρα της ταιριάζει κάτι ρομαντικό.

westsidemommies.com

Λεπτομέρεια από τα ανάγλυφα γράμματα.

westsidemommies.com

Και η τρίτη μπαλαρίνα, η Πέγκυ, είναι η ζωηρούλα ανιψιά μου, που περπατάει στις μύτες των ποδιών σαν να χορεύει.

westsidemommies.com

Λεπτομέρεια από τα ανάγλυφα γράμματα.

westsidemommies.com

Και να τα στα αυτοσχέδια πουγκάκια τους, λίγο πριν τα πάρουν τα μικρά χεράκια.

westsidemommies.com


Στις Ψηφιακές Γειτονιές θα ήθελα να περνάω όλα μου τα Σάββατα.

Τι ήταν όμως οι Ψηφιακές Γειτονιές;
Σε όλους τους φίλους μου έλεγα ότι θα πάω σε ένα συνέδριο και μετά αναρωτιόμουν αν η λέξη συνέδριο είναι η σωστή.
Πλέον είμαι σίγουρη ότι, ήταν η σωστή.
Συνέδριο ήταν, οι Ψηφιακές Γειτονιές και είχε όλη τη σοβαρότητα, αλλά και το απαραίτητο χιούμορ,
ώστε να δημιουργεί ένα ευχάριστο κλίμα.

Έτσι θα ήθελα να περνάω όλα μου τα Σάββατα.
Παρέα με ανθρώπους που με καταλαβαίνουν, που έχουν ίδιες ανησυχίες και ενδιαφέροντα με εμένα
και με κάνουν να γίνομαι καλύτερη.

Φεύγοντας ένοιωθα ότι κάλυψα κενά που είχα λόγω άγνοιας για τεχνικά θέματα του blog μου, που με προβλημάτιζαν καιρό.
Και όχι μόνο.
Μη θέλοντας να πω  ψέματα, θα πω ότι κάποιοι από τους ομιλητές με άγγιξαν περισσότερο
από κάποιους άλλους.
Αλλά έτσι δεν συμβαίνει με όλους μας; Με κάποιους ταιριάζουμε πιο πολύ.
Από τον καθένα όμως έμαθα και κάτι και χάρηκα που τους γνώρισα, ΟΛΟΥΣ.

Και νοιώθω ότι η δική μου γειτονιά έχει καινούργιους κατοίκους που θέλω να τους γνωρίσω καλύτερα.

Ευχαριστώ πολύ που έγινα αποδέκτης όλης αυτής της θετικής ενέργειας που μοιράσατε απλόχερα και θα κλείσω με έναν αποχαιρετισμό που άκουσα τελευταία και μου άρεσε πολύ.

ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ.

Υ.Γ. Είμαι περήφανη που είμαι blogger.